Een ode aan de tot slaafgemaakten in onze geschiedenis

Dit is een ode aan de tot slaaf gemaakte mensen op Sint Eustacius toen in 1833 het nabije eiland Saint Kitts de slavernij afschafte maar het op Sint Eustacius bleef bestaan. Een ode aan allen die moed hielden toen ze werden vastgeketend om te voorkomen dat ze vluchtten, allen die bleven vechten, bleven proberen en uiteindelijk gewonnen hebben.

Dit is een ode aan zij die in de mid-achtiende eeuw naar de Surinaamse oerwouden wisten te ontsnappen. Ze kenden de jungle niet, niet echt, alleen de gevaren. Alle dieren die schuil gingen, velen met grote tanden of giftige beten. Ze kenden het risico tot uitdroging of verhongering, het omkomen aan infecties en ziektes. Dit is een ode aan ieder die de gevaren trotseerden voor hun eigen vrijheid. Zo hard vochten dat op 10 oktober 1760 hun vrijheid eindelijk erkend werd.

Dit is een ode aan zij die de vrijheid geproefd hebben, maar wie het weer ontnomen werd. Zij die wegrenden, terugvochten, beredeneerden en beargumenteerden. Mensen die al vrij waren maar werden beschuldigd als slaven. Of die in 1596 de haven van Middelburg in werden gevoerd waar ze erachter kwamen dat Christenen praktisch vrije mensen waren. Dat ze dit aanvochten maar dat het gerechtshof zich bij de onderdrukker schaarde. Ondanks dat hebben ze gevochten. Deze ode is ook aan hen.

Deze ode is aan alle vrijheidsstrijders die in 1860 en oplopend tot 1860 voor iedereen’s vrijheid streden. Die begrepen dat onrecht universeel was als zwart persoon in een witte maatschappij. Zij die hun leven op het spel zetten om te waarborgen dat hun lotgenoten bevrijd konden worden. Ook zij die doorvochten na de bevrijding. Nog vochten omdat voormalig slaven nog steeds als minder werden beschouwd en behandeld door de maatschappij waarin zij leefden en omdat slavenhouders en niet voormalige slaven een compensatie kregen.

Deze ode is aan zij die zich van eeuwen aan verschrikkingen hebben kunnen vrijvechten. Zonder erkenning, zonder archivering. Zonder naam en gezicht. De honderden duizenden. De miljoenen. Het is niet voor te stellen hoeveel kracht zij moeten hebben gehad, hoeveel moed en hoe mentaal sterk ze moeten zijn geweest om het niet alleen te doorstaan maar ook in verzet te gaan. Deze ode is aan hen.

Share this post

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email

Over spelling en interpunctie

Vrouwengereedschap wordt onderhouden door vrijwilligers. Naast het bijhouden van deze website en social media kanalen, hebben wij allen ook een full-time baan. Daarom kan het voorkomen dat er hier en daar spellings- of interpunctiefouten in onze tekst staan. En dat vinden wij helemaal niet erg! Zolang onze stukken leesbaar zijn en de boodschap duidelijk is, maken wij ons geen zorgen over een foutje. Hopelijk jij ook niet ;)